Są takie dni, kiedy chodzi za mną pewna myśl. Potrafi prześladować mnie tygodniami i siedzieć gdzieś z tyłu głowy. Coś bym zjadła, coś dobrego, tylko co? Grzebię po szafkach, zaglądam do lodówki, wszystko co widzę wydaję się być mało atrakcyjne. Oliwki? Nie, to nie to. Plaster żółtego sera? Nie, nie o to mi chodziło. A może szynka parmeńska? Nie, na szynkę też nie mam ochoty. I wtedy doznaję olśnienia. O tak, już wiem! Przecież to takie oczywiste! Pizza! Tak, pizza, pizzunia, .